دوستی

لئوناردو
داوینچی موقع کشیدن تابلو " شام آخر " دچار مشکل بزرگی شد: می بایست
" نیکی " را به شکل عیسی و "بدی" را به شکل "یهودا"
یکی از یاران عیسی که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند ، تصویر کند . کار را
نیمه تمام رها کرد تا مدل های آرمانی اش را پیدا کند. روزی ...

در یک مراسم همسرایی،
تصویر کامل مسیح را در چهره یکی از جوانان همسرا یافت. جوان را به کارگاهش دعوت
کرد و از چهره اش اتود ها و طرح هایی برداشت. سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقریباً
تمام شده بود، اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود.

کاردینال مسئول کلیسا کم
کم به او فشار می آورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند. نقاش پس از روزها جست و
جو، جوان شکسته و ژنده پوش مستی را در جوی آبی یافت. به زحمت از دستیارانش خواست
او را به کلیسا بیاورند، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن از او نداشت. گدا را که
درست نمی فهمید چه خبر است به کلیسا آوردند، دستیاران سرپا نگه اش داشتند و در
همان وضع داوینچی از خطوط بی تقوایی، گناه و خودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش
بسته بودند، نسخه برداری کرد.

وقتی کارش تمام شد گدا، که
دیگر مستی از سرش پریده بود، چشم هایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید، و با
آمیزه ای از شگفتی و اندوه گفت : "من این تابلو را قبلاً دیده ام!"

داوینچی شگفت زده پرسید:
کی؟!

گدا گفت: سه سال قبل، پیش
از اینکه همه چیزم را از دست بدهم. موقعی که در یک گروه همسرایی آواز می خواندم،
زندگی پر از رؤیایی داشتم ، هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره عیسی بشوم!

می توان گفت: "نیکی و
بدی یک چهره دارند؛ همه چیز به این بسته است که هر کدام کِی سر راه انسان قرار
بگیرند. "

 منبع:مامی سایت

| ۱۳٩٢/٤/۱٤ | ٧:٥٩ ‎ب.ظ | کتایون نظرات () |

Design By : shotSkin.com